نامه ای به پسرم

علی عزیزم پسرکم دلم می خواد وقتی بزرگ میشی وبلاگت هنوز وجود داشته باشه و من هنوز راحت حرف دلم رو بهت بزنم 

پسر عزیزم بدان که زندگی یک پاداش است نه یک مکافات،فرصت کوتاهی که بیایی،بدانی،ببالی

بیاندیشی،بفهمی و در نهایت در خاطره ها بمانی.

کودکم رسیدن فردا برای هیچ کس حتمی نیست،

پس آنقدر بخند که پهلو هایت اذیت شود و تا آنجا که میتوانی به کسانیکه دوست داری ابراز عشق کن.

مونسم، نه پوشش تو و نه ثروت تو و نه تعلقات تو ، که نیت تو آینده ساز فرداهایت خواهد شد،

سخت مواظبش باش آلوده نشود.

همدم تنهاییم،میدانم ! گاهی دلت اززندگی می گیرد

اما صبور باش

همچون باران باش

"رنج جدا شدن از آسمان را با سبز کردن زندگی ،جبران کن"

شاید تنهایی سخت باشد اما هرگز فراموش مکن"تنها بودن از با خیلی ها بودن بهتر است"

من و بابا زندگی را  با تو قسمت کردیم پس هر زمان که دوست داشتی ما آماده ایم

شریک تنهاییت باشیم.

و در آخر ،خواهشی دارم، انسان خوبی باش

اما وقتت را برای اثباتش به دیگران تلف نکن.

 نیروی مطلق و لایزال هستی رو بخاطر داشتنت سپاس میگم،

و هر لحظه برات بهترین ها رو آرزو دارم ،در دنیایی پر از صلح و آرامش زندگی کنی عزیزم.